mijbewegen

We leven in onrustige tijden. Dat voel je niet alleen als je het nieuws opent, maar ook in je lijf. Sneller ademen. Strakkere schouders. Moeilijker slapen. Alsof er constant iets van ons verwacht wordt, terwijl niemand precies weet wat dat “iets” is.

In zulke tijden schiet ons angstsysteem vaak automatisch aan. Dat is geen zwakte, maar biologie. Ons zenuwstelsel is gemaakt om gevaar te detecteren en ons te beschermen. Alleen… het verschil tussen een sabeltandtijger en een volle inbox is voor ons lijf soms moeilijk te maken. Het gevolg? Altijd “aan” staan. Altijd alert. Altijd vooruit.

Het angstsysteem wil snelheid, maar heling vraagt vertraging

Wanneer angst de bovenhand neemt, willen we snel beslissen, snel oplossen, snel door. Maar veel van de keuzes waar we vandaag voor staan, laten zich niet dwingen. Ze vragen vertraging.

Vertragen is geen stilstand. Het is een bewuste keuze om even niet mee te gaan in de automatische piloot. Om te voelen: Wat gebeurt er eigenlijk in mij?
Niet alleen in mijn hoofd, maar in mijn buik, mijn borst, mijn adem.

Beslissingen die niet alleen uit het hoofd komen

We zijn gewend om beslissingen te nemen door te analyseren, te vergelijken, te wikken en te wegen. Dat heeft zijn plaats. Maar in tijden van verandering schiet het hoofd soms tekort.

Belichaamd beslissen betekent dat je ook je lichaam meeneemt in het proces.
– Wordt mijn adem ruimer of kleiner bij deze keuze?
– Voelt dit als verkramping of als een zachte “ja”, zelfs al is het spannend?
– Kan ik hier bij blijven zonder mezelf te forceren?

Je lichaam liegt niet. Het spreekt alleen een andere taal dan woorden.

Aanwezig blijven, ook als het ongemakkelijk is

Aanwezig zijn klinkt eenvoudig, maar is vaak het moeilijkste wat er is. Zeker wanneer het ongemakkelijk wordt. Wanneer we onzeker zijn. Wanneer we het oude loslaten zonder te weten wat ervoor in de plaats komt.

Toch is aanwezigheid precies wat ons weer grond geeft. Niet door alles te begrijpen, maar door te blijven voelen. Door je voeten op de grond te voelen. Je adem te volgen. Even hier te zijn, in dit moment, zonder het te moeten fixen.

Verandering omarmen, niet forceren

Verandering wordt vaak voorgesteld als iets wat we moeten “aangaan” of “overwinnen”. Maar misschien mogen we het zachter benaderen. Verandering als iets wat zich ontvouwt, stap voor stap, op het tempo dat jouw systeem aankan.

Omarmen betekent niet dat het niet mag schuren. Het betekent dat je jezelf meeneemt, met alles wat er is: de angst, de twijfel, én de nieuwsgierigheid.

In onrustige tijden is vertragen geen luxe. Het is een vorm van zorg.
Voor je zenuwstelsel.
Voor je keuzes.
Voor wie je aan het worden bent.

En soms is dat genoeg. 🌱